artecura

The Sun say Cool

2011-09-29T09:01:00.000-07:00

บทที่ 1

“สมมติว่าฉันอยากกินข้าวมันไก่ มันไม่จำเป็นหรอกว่า จะเดินเท้า ปั่นจักรยาน ขี่มอเตอร์ไซค์ ขับรถไปซื้อหรือจะโทรสั่งให้มาส่งก็แล้วแต่ มันอยู่ที่ว่าทำอย่างไรถึงจะได้ข้าวมันไก่มากินต่างหาก ที่ถือว่าเป็นเป้าหมายสูงสุด”

ข้าพเจ้าเดินขึ้นเขามาได้ซักระยะนึงแล้ว ความเหนื่อยล้าถาโถมใส่เหมือนมีอิฐหินปูนทรายขนาบหน้าแข้งหน้าขาขึ้นภูผามาด้วย อีกทั้งสัมภาระที่อยู่บนหลังก็หนักอึ้ง ทำให้คำนึงถึงว่าเราแบกข้าวของไม่จำเป็นมาด้วยหรือเปล่า หากแต่คิดดูอีกทีก็สำคัญทั้งนั้น ไหนจะอุปกรณ์นอนเต็นท์ ไหนจะเป็นเครื่องหุงต้มอาหาร นี่ยังพาลไปถึงกล้องถ่ายภาพ เอาไว้จับพระอาทิตย์ที่จะสถิตตรงเส้นขอบฟ้า ยามเมื่อสายัญลาลับ นำพาซึ่งความหนาวเหน็บบนยอดเขา อีกทั้งดวงดาวยังพรั่งพราวสกาวแสงระยับประดับนภาที่มืดมิด หากแต่ยังมีจริตเหลือพื้นที่ให้ดวงจันทร์ข้างแรมได้ส่องแสงสีเหลืองนวลรำไรได้อวดโฉมบ้าง ว่าแล้วจันทร์จ้าวก็บอกว่า เฮ้ย..ท้องฟ้ากว้างใหญ่ ไว้ให้เป็นเดือนข้างขึ้นบ้างเถอะ พวกเอ็งดาวเล็กดาวน้อยน่ะไม่ได้ระยิบระยับอย่างนี้หรอกโว้ย

สักพักดวงอาทิตย์ก็โผล่จ้าแทงเข้าตาข้าพเจ้าทั้งสอง ครั้นบอกว่า...นี่เพิ่งบ่าย ยังไม่มืดเสียหน่อย หากเดินช้ากว่านี้ พรุ่งนี้เช้าก็ไม่ถึงยอด แล้วเอ็งก็จะอดเห็นข้าเผยอหน้าฝ่าขอบฟ้าขึ้นมาส่องแสงอีกเป็นคำรบแล้วคำรบเล่า ไอ้งี่เง่าเอ๊ย ฮ่าๆๆ

หลังจากเสียสติกับความร้อนของสุริยะไปพักใหญ่ ข้าพเจ้าก็เขยิบจังหวะฝีเท้าให้เร่งเร้าขึ้นไปอีก พลางพลิกหน้าแผนที่ทางขึ้นเขา เร่งฝีเท้าไม่ตกราวกับวิ่งหนีความผิดที่โดนแม่จับได้ว่าฉี่รดที่นอนตอนเด็ก อากาศตอนกลางวันของที่นี่ร้อนฉ่า เมล็ดเหงื่อบนใบหน้าและศีรษะพรูพรั่งดั่งลาวาทะลักจากปล่องภูเขาไฟก็ไม่ปาน ไหลอาบหน้าเรื่อยลงต้นคอ ไล่ลงไปชะลอกักเก็บตรงเป้ากางเกง ก่อนไหลลงชะเลียไปที่ขาทั้งสองข้าง ระหว่างง่ามนิ้วทั้งห้าแล้วก็ไปไหนต่อไม่ได้เพราะข้าพเจ้าใส่รองเท้าผ้าใบ สุดท้ายก็ต้องระเหยระเหิด กลายเป็นกลิ่นเหม็นอับซับซ่อนเกาะติดบาทาอยู่ร่ำไป เฮ้อ...ข้าพเจ้าเสียสติเพ้อเจ้ออีกแล้วสิเนี่ย

ภูเขานี้มีความสูงเท่าตึกแปดสิบชั้น ถูกตัดถางพื้นที่ทำเป็นถนนลาดยาวขึ้นสู่ยอดแล้วกว่าสิบปี จะขับรถขึ้นมาคงสะดวกกว่าใช่ย่อย และคงกินเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็จะได้สัมผัสกับเบื้องล่างที่เห็นหมู่บ้านตรงตีนเขาเพียงปลายนิ้วก้อย ถ่ายรูปซักเล็กน้อยเพื่อเอาไปลงในเฟสบุ๊ค ก่อนจะขับรถกลับลงมา หาร้านอาหารอร่อยๆในเมืองกิน...

เอาใหม่ๆ ลืมบรรทัดข้างบนไปซะ!!

ภูเขานี้มีความสูงเท่าตึกแปดสิบชั้น ถูกตัดถางพื้นที่ทำเป็นถนนลาดยาวขึ้นสู่ยอดแล้วกว่าสิบปี แต่ข้าพเจ้าจอดรถไว้ที่หมู่บ้านตรงตีนเขา ก่อนเดินทางแต่เช้าเพื่อขึ้นเขาด้วยสองเท้าให้ทันก่อนพลบค่ำ ระหว่างทางก็เดินชมมวลหมู่ไม้หลากหลายพันธุ์ที่เรียงรายชูชันรอบๆเขา พบปะพวกชาวดอยที่ขึ้นมาเก็บผลไม้และสมุนไพรในป่าเอาลงไปขายที่ตลาดด้านล่าง เจอเจ้ากระรอกตัวน้อยมองข้าพเจ้าราวกับพบอนันดา อีกทั้งเก้ง กวาง ช้างป่า สุดปารถนาล้วนได้มา ดั่ง อฐิษฐาน อันนี้เป็นเพลงของคุณมาโนช พุฒตาล เมื่อมองลงไปยังด้านล่าง เห็นหมู่บ้านที่จากมาเล็กลงเรื่อยๆ มันถูกย่อขนาดลงด้วยสายตามนุษย์ที่ทำระยะห่างจากวัตถุได้อย่างน่าพิศวง ยิ่งใกล้ยิ่งใหญ่ ยิ่งไกลยิ่งเล็ก ยิ่งน้อยยิ่งมาก ยิ่งสูงยิ่งหนาว ยิ่งยง ยิ่งศักดิ์ ยิ่งยศ ปัญญา มาให้หมด กร๊ากกกกๆๆ

เข้าเรื่องๆ หากวันนี้เป็นไปตามเป้า เมื่อถึงยอดก็กางเต็นท์ และเก็บภาพแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ในวันนี้ และต้องเตรียมฟืนไฟให้พร้อมเพื่ออบอุ่นร่างกายในตอนกลางคืน ก่อนจะแหกขี้ตาตื่นให้ทันพระอาทิตย์จะมาเคาะประตูบ้านในตอนรุ่ง เพื่อเก็บเรื่องราวของแสงแรกในวันพรุ่ง อา...เมื่อเป็นไปตามนี้การลาหยุดงานของเราก็เต็มไปด้วยรางวัลแห่งชีวิตที่อุทิศให้กับเรื่องบ้าๆเสียฉิบ

บทที่ 2

“...ก็คงเหมือนกับพวกนักปีนเขาต่างๆทั่วโลก ยอดเขาคือเป้าหมายสูงสุด หากแต่ระหว่างทางนั้นก็มีอะไรให้น่าจดจำไปไม่น้อยกว่ากัน และเมื่อถึงยอดสูงสุดของที่สุดแล้ว เมื่อมองลงมายังเบื้องล่าง ไอ้ระหว่างทางที่เราขึ้นมานั่นแหละที่ทำให้เราขึ้นมาถึงที่นี่ได้ เพราะฉะนั้นอย่าลืมขอบคุณทุกๆสิ่งที่สร้างเราขึ้นมาจนเป็นเราทุกวันนี้”

ข้าพเจ้าถึงยอดเขาก่อนพลบค่ำพอดี

อากาศบนนี้เย็นใช่เล่น ต่างกับเมื่อบ่ายราวหน้ามือกับหลังเท้า ข้าพเจ้าเก็บภาพดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าได้ทันเวลา สวยงามซะไม่รู้จะบรรยายอย่างไร ว่าแล้วก็กางเต็นท์ หาอาหารกินจากในเป้ เป็นอาหารกระป๋องไม่มีอะไรมากมาย หลังจากนั้นก็นั่งเขียนบันทึกเรื่องวันนี้ นอนฟังเสียงจิ้งหรีดร้อง เสียงต้นไม้โยกไหวตามแรงลม เสียงลมหายใจของข้าพเจ้าและเสียงของความหนาวเขย่าที่นอนให้ขนลุกชันแม้จะห่มผ้าจนเป็นมัมมี่รีเทิร์นก็ตาม จากนั้นก็หลับใหลไปกับความเพลีย....

พั่บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ข้าพเจ้าสะดุ้งตื่นขึ้นมา แสงแรงลมกระพือปีกแรงเร้าให้ต้นไม้โยกเย้าไปมาไร้ทิศทาง พลางหยิบนาฬิกาขึ้นมาดู นี่มันหกโมงสิบห้า โอยยย ข้าพเจ้าพลาดการได้ชมแสงแรกของวันนี้เข้าเสียแล้ว แต่หากเป็นเสียงลมอะไรนะ ที่ทำให้ตระหนกได้ถึงเพียงนี้ ว่าแล้วก็รูดซิปเต็นท์ลงมาชะโงกหน้าออกไปมอง เป็นเสียงเครื่องจักรที่มีชื่อว่าเฮลิคอปเตอร์นี่เอง มันขึ้นมาได้ยังไงเนี่ย ?

“เฮ้ย ดับเครื่องสิดับเครื่อง เดี๋ยวคนดูในรายการเขาก็รู้หรอกว่าเรานั่ง ฮ.ขึ้นมาถ่ายทำบนนี้พอดี” เสียงๆนึงปรากฏ

“เอาล่ะนะ กล้องพร้อม ไฟพร้อม พิธีกรพร้อมมั้ยครับ”

“เดี๋ยวๆ แป๊ปนึงค่ะพี่โปรดิวเซอร์ ขอพรมน้ำบนหน้าพิธีกรหน่อย คนดูเขาได้รู้ว่าพิธีกรเราเหนื่อยกว่าจะเดินขึ้นเขามาบนนี้ได้ เอาล่ะเสร็จแล้ว พร้อมค่าพี่” เมคอัพกระเทยพลางชูนิ้วโป้งให้สัญญาณ หากอ่านมาถึงท่อนนี้ กรุณาอ่านซ้ำแล้วทำเสียงดัดจริตให้เมคอัพอาร์ติสผู้นี้ซักนิดส์นึง

“กล้อง 1 ถ่ายได้”

“สวัสดีครับท่านผู้ชม แฮ่กๆ วันนี้พวกเรากองถ่ายทำสารคดีเที่ยวไปเรื่อย แฮ่กๆ พาท่านมายืนบนยอดเขาที่สูงที่สุดในประเทศ แฮ่กๆ เหนื่อยเอาการเลยครับ แฮ่กๆ กว่าจะปีนขึ้นมาถึงนี่ก็เช้าพอดี กว่าสิบชั่วโมงที่ดั้นด้นกันขึ้นมา แฮ่กๆ คุ้มค่าจริงๆกับสิ่งที่เห็น แสงแรกของวัน โอวว สวยมากๆครับ แฮ่กๆ จากบนนี้เราเห็นวิวโดยรอบได้ 360 องศาเลยครับ แฮ่กๆ นี่ล่ะครับทะเลหมอก ชมไปพร้อมๆกับเราเลยครับ ว่ามันแฮ่กๆ สวย...แค่...ไหน แฮ่กๆ”

“ค๊าททททททททททท….เยี่ยมมากเลยครับ สมแล้วที่เป็นพิธีกรท่องเที่ยวอันดับต้นๆของประเทศ เรตติ้งกระฉูดแน่ๆ เยี่ยมจริงๆเอ้า เฮ่ย!! เก็บของๆ บอก ฮ.ติดเครื่องด้วย เดี๋ยวต้องลงไปถ่ายร้านอาหารเจ๊มะเหม่ตรงตีนเขาอีก นัดเขาไว้แปดโมงนะโว้ย ไปๆ”

“อากาศหนาวอย่างนี้ อีคุณพี่กระเทยยังจะเอาที่ฉีดน้ำมาพรมหน้าให้ดูว่าเป็นเม็ดเหงื่อ กูล่ะเชื่อแมร่งจริงๆ”

“ไม่เป็นไรพี่ ซีจีช่วยได้”

“ถ้าซีจีช่วยได้ แล้วจะขึ้นมาทำดาไลลามะอะไรวะ ถ่ายบลูสกรีนในสตูฯไม่ง่ายกว่าเรอะ ไอ้บ้านี่”

ว่าแล้วเสียงเอะอะโวยวายเมื่อครู่ก็จากไป...ทิ้งไว้แต่ข้าพเจ้ากับเรื่องราวเมื่อสิบกว่านาทีฝังไว้ในหัว

ละสายตาจาก ฮ. หันไปมองพระอาทิตย์ที่ขึ้นอยู่เบื้องหน้าเหมือนจะบอกกับข้าพเจ้าว่า...

“หนาวมั้ยล่ะ”

ครูแดงแข้งปืนกล

2011-09-15T07:41:00.000-07:00

บทที่ 1

ความช่วยเหลือ

ต่อไปนี้คือเรื่องราวของครูสาวเหลือน้อย กับเด็กตัวจ้อยหลายชีวิตที่พรหมลิขิตให้มาอยู่ด้วยกัน

ณ มุมหนึ่งของชนบท มีครูหญิงหม้ายขาพิการอยู่คนหนึ่ง รับเลี้ยงเด็กอนาถา ที่พ่อแม่พาไปทิ้งตั้งแต่ยังจำความกันไม่ได้ หรือไม่ก็ถูกปล่อยลอยแพเพียงเพราะไม่ครบสามสิบสองต้องตามจิต ที่คิดจะมีบุตรปานเทวดานางฟ้ากลับชาติมาเกิด เด็กเหล่านี้ล้วนแล้วแต่พิการทางร่างกายและสมอง บางคนแขนขาด ขาขาด ตาบอด หูหนวก ออทิสติก พวกเขาไม่ได้จะขอพลิกฟ้าท้าพระเจ้าเพื่อให้ดวงดาวเห็นใจในโชคชะตาอันบ้าบิ่นที่เล่นลิ้นกับเด็กน้อยตาดำๆ หากแต่เพียงขอความอุปถัมภ์ค้ำจุนเกื้อหนุนให้มีพื้นที่เล็กๆได้ซุกหัวนอนอยู่ในโลกที่พวกผู้ใหญ่อุปโลกน์ว่าเป็นดินแดนแห่งความเท่าเทียม

ครูสาวใหญ่วัยหกสิบ เกษียรตัวเองจากอายุราชการรับเงินบำนาญเพียงน้อยนิดดูแลชีวิตเด็กยากไร้ที่ใช่หาบุตรของตนไม่ หากแต่ครูทำสิ่งที่เรียกได้เต็มปากว่าบุญ ซึ่งคุณอันนี้จะส่งผลถึงเด็กทั้งหลายให้มีวิญญาณของนักสู้ผู้ไม่ยอมสิโรราบกับขีดจำกัดทางร่างกายของพวกเขา

พวกเธอพิการ ครูเองก็พิการ แต่ใจเราจะไม่พิการตาม...

เรื่องราวซาบซึ้งกินใจนี้ ลอยล่องไปถึงหูผู้หลักผู้ใหญ่ในบ้านเมืองเป็นที่เลื่องลือของครูใจบุญผู้อุปการคุณอุทิศตนเพื่อเยาวชนผู้น่าสงสาร แถมพิกลพิการแต่กำเนิด จึงเกิดไอเดีย จัดทัวร์ผู้มีอันจะกินทั้งหลายไปมอบข้าวของเครื่องใช้ สัพเพเหระ ทั้งกระทะและหม้อหุงข้าว ราวกับสาวๆเจอนักร้องเค-ป๊อปก็ไม่ปาน อีกทั้งพวกข้าราชการ ทหาร ตำรวจ สส. สข. สว. สจ. อบต. กอ.รมน. ยัน รมต. แห่แหนกันไปช่วยเหลือ เผื่อจับพลัดจับผลู ได้ดูตัวเองออกข่าวภาคค่ำ

“สวัสดีค่ะคุณครู” ฯพณฯท่านคุณหญิง พ.ต.ท.ศ.ดร.ไฉไล กล่าวทักทายครูผู้ยาก

“สะสะ สวัสดีจ้ะ” ครูสาวยกมือไหว้กลับ พลางนึก คนนี้ใครหนอหน้าแก่คราวพ่อ มาเรียกเราครู กรูไม่เคยสอน กศน.นะเว้ย

“มะ มากันทำไมเยอะแยะเลยคะเนี่ย”

“มาช่วยเหลือคุณครูไงครับ” ชายใส่สูทผูกไท้ รองเท้าหนังมันวับ สำทับ

“พวกนักข่าวเอาเรื่องของครูไปออกรายการวงเวียนชีวิต ในเวบบอร์ดก็เอาประวัติไปลงทางอินเตอร์เนตจากนั้นก็กลายเป็นฟอร์เวิร์ดเมล์ ชีวิตของครูกับเด็กๆไม่ธรรมดาเลยค่ะ พวกเราเลยมาช่วยเหลือในสิ่งที่ครูต้องการ”

“เอ่อ...ครูกับเด็กๆไม่ต้องการอะไรหรอก”รำพันในใจว่าไม่เข้าใจที่คุณท่านสาธยายมาด้วย

“ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ พวกเรามีกินมีใช้ไม่ลำบากเท่าครูหรอก รับไว้เถอะนะ พวกเราอยากช่วยจริงๆ”

“นี่ไงๆ น้องคนนี้ขาพิการ ส่วนคนนู้นแขนพิการ ต๊าย...สองข้างเลยค่ะคุณขา”

“น่าสงสารจริงๆดูซิ ขี้มูกเกรอะจมูกเชียว มา เดี๋ยว ’พี่’ เช็ดให้” ว่าแล้วท่านรัฐมนตรีวัยเหยียบห้าสิบก็อุ้มเด็กอายุห้าขวบขึ้นมา หันหน้าไปทางนักข่าวที่ตามมาถ่ายทำ ว่าแล้วก็ลงมือเช็ดขี้มูกหนูน้อยด้วยตัวเอง พวกบรรดาไฮโซไฮซ้อ เห็น รมต.ทำอย่างนั้นต่อหน้ากล้อง ก็จัดแจงเครื่องเพชรให้เสด็จเข้าที่(กลัวหล่นหาย)อุ้มเด็กขึ้นหอมบ้าง เช็ดเนื้อเช็ดตัวบ้าง กอดบ้าง สุดแล้วแต่ช่วงเวลาที่นักข่าวจะบันทึกได้ทัน

“แล้วครูแดงดูแลเด็กสิบกว่าคนนี้คนเดียวเลยหรือคะ” ไฮโซสาวที่โดนพวกเชี่ยวชาญในการตีบทดาราหลังข่าวจองเด็กไปหมดไม่เหลือถึงตัวเองสักคน จึงดึงความสนใจของตากล้องให้กลับมาที่ครูอีกครั้ง ซึ่งก็ได้ผล

“ครูแดงขาพิการได้ยังไงคะ” ไฮโซหน้าตึงเพราะดึงหนังไปเก็บไว้หลังหู เห็นนักข่าวแพนกล้องมาที่ครู จึงสู่รู้ถามสอดขึ้นบ้าง

“ใช่จ้ะ หลังจากที่สามีของครูตายไปเมื่อซัก 3 ปีได้ ครูก็รับอุปการะเด็กเหล่านี้ ส่วนขาขวา...มันพิการเมื่อกว่าสิบปีก่อน เป็นเพราะโรคเบาหวานน่ะจ้ะ ขาเทียมก็ใส่มาตั้งแต่คราวนั้น”

“โรคร้ายเลยนะคะนั่น อ่อ ทราบมาว่าสามีครูแดงเป็นทหาร”

“ใช่จ้ะ แกเป็นทหารตระเวนชายแดน ส่วนหนึ่งที่ทุกวันนี้ครูรับเลี้ยงเด็กพิการก็เพราะว่าสามีครูเองด้วย แกเคยบอกว่า สงสารเด็กๆตามตะเข็บชายแดน นอกจากโอกาสทางการศึกษาจะไม่ค่อยมีแล้ว ยังต้องมาบาดเจ็บหรือพิการแม้กระทั่งล้มตายเพราะเหยียบกับระเบิด ที่คนรุ่นก่อนสร้างความอัปยศกันไว้ แกบอกว่าสักวันหนึ่งจะรับเลี้ยงเด็กเหล่านี้ เหมือนมันเป็นปณิธานนะ ครูเลยอยากรับภาระนี้ต่อจากเขาจ้ะ”

“น่านับถือในวีรบุรุษของชายชาติทหารผู้นี้จริงๆครับ ผมในฐานะ ผบ.ทบ. ขอมอบยศสูงสุดให้กับสามีของครูแดง เพื่อเป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูล” ว่าแล้วก็มีเสียงปรบมือแสดงความยินดีกับคุณครู

“ครูแดง เด็กๆเหล่านี้ต้องการความช่วยเหลือ เราจะปล่อยให้เป็นภาระของครูคนเดียวคงไม่ได้ ขาดเหลือสิ่งใดบอกมาเลยครับ” ชายอ้วนมั่งคั่งอีกคนเอ่ย

“จริงๆก็มี แต่ไม่อยากรบกวนอะไรมากมายหรอกจ้ะ”

“กรุณาบอกมาเถอะค่ะ พวกเรายินดี”

“เอ่อ งั้น ดิฉันอยากได้ขาเทียม แขนเทียมให้กับเด็กๆ พวกเขาจะได้วิ่งเล่น ปีนต้นไม้ หรือหัดวาดรูป แค่นั้นแหละจ้ะ”

“โอว ช่างน่าประทับใจ คุณคือครูผู้เกิดมาเป็นครูโดยแท้ เดี๋ยวพวกเราจะจัดหามาให้ ภายในอาทิตย์นี้นะคะ” ท่านคุณหญิงน้ำตากระซิกๆ ซาบซึ้งในความยิ่งใหญ่ของครูใจบุญ

“ขอบคุณพวกคุณจริงๆจ้ะ พวกเด็กๆคงดีใจที่พวกเขาจะได้วิ่งไล่จับกันในสวน ได้มีชีวิตเหมือนเด็กปกติทั่วไป”

“เดี๋ยวครั้งหน้าพวกเรามาเตรียมดีใจกันได้เลย เตรียมท้องให้ว่างๆกันด้วยนะเด็กๆ พวกพี่ๆจะเอาขนมมาฝากด้วย” ไฮโซหนุ่มกล่าว

“คร๊าบบบบบ---ค่า” เด็กๆขานรับ

“งั้นพวกเราขอตัวกลับกันก่อนนะครับ-ค่ะ เอ้าคุณนักข่าว คราวหน้าก็มากันด้วยนะ”

“ขอบคุณจริงๆนะคะ ขอบคุณมากๆ” ครูแดงยกมือไหว้ อวยพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายในสากลโลก ให้บรรดาคนใจบุญเหล่านั้นพบพานกับความสุขความเจริญ ไม่เจ็บไม่จนเหมือนตน ถึงพวกเขาหายลับกลับไปนานแล้ว แม้จะไม่ได้ยินในสิ่งที่ครูอวยชัยให้ก็ตาม แต่ครูแดงเองก็อฐิษฐานนานนมจนเด็กน้อยต้องมาสะกิด

“แม่แดง...ไปวาดรูปกังเถอะ”

บทที่ 2

ของเหลือ

“ง่า...แม่แดงๆ ขาเทียมของผมพังแล้วอ่า...” เด็กน้อยร้องจ้า หลังจากวิ่งเล่นกับขาใหม่ได้เพียงชั่วอึดใจ

“เป็นไปได้ยังไง จอร์จ นี่ของใหม่เลยนะ เราเล่นซนล่ะสิ ดูซิ พวกลุงๆป้าๆซาร่า เขาอุตส่าห์ซื้อให้” ครูแดงทำหน้านิ่ว

“แง้ๆๆๆๆ แม่แดงค๊า แขนเทียมหนูงอไม่ได้ มะกี๊มันยังงอได้อยู่เลย เจ๊งแล้ว เจ๊งโบ๊ะเลย แง้ๆๆๆ” เด็กหญิงอีกคนร้องลั่น

“แม่แดงๆ ไอ้น้อย ไอ้หนู ไอ้ติ๊ก แย้วก็คนอื่นๆ ขี้แตกเลอะกางเกงเต็มเลย เหม็นเน่าสุดๆ”

“อ้าว ตายล่ะ กินอะไรกันเข้าไปเนี่ย แล้วเราล่ะ เป็นเหมือนเพื่อนๆเค้ามั้ย”

“จะเหลือเหรอคับ...ยังติดตูดอยู่เลยคับ” เด็กน้อยออทิสติก ขมิบก้นไว้ กันรั่วซึม

“เกิดอะไรขึ้นกัน” ครูแดงชักหน้าเสีย ทำไมจึงเกิดเรื่องวุ่นวายในคราวเดียวกันแบบนี้

“ผมว่าเป็นเพราะไส้กรอกคุณป้านั่นแน่ๆเยยคับ ผมว่าแย้ว กลิ่นมันตุๆ ไม่เหมือนที่แม่แดงซื้อให้พวกเรากิน” เด็กน้อยออทิสติกพูดเสร็จ ขี้ที่อั้นไว้ก้อนดังกล่าวก็ร่วงกราวราวเม็ดฝน

ความสับสนอลหม่านมาเยือนบ้านครูแดงเสียแล้ว ครูแดงจัดแจงหายาและเกลือแร่มาให้เด็กๆกิน หลายคนสะรืมสะรือ แต่อาการไม่น่าเป็นห่วง เมื่อเสร็จภาระกับเด็กๆ ครูแดงนั่งครุ่นคิด พบว่าของทั้งหลายแหล่ที่บรรดาท่านๆคุณๆนำมามอบนั้นล้วนแต่เป็นของสัปปะรังเค อาหารเอย ขนมเอย ของเล่นเอย ไม่ได้ผ่านมาตรฐาน มอก. หรือ อย. ใดๆ เมื่อพลิกซองด้านหลังมาดู ก็พบว่าหมดอายุแล้วทั้งสิ้น แล้วไหนจะแขนขาเทียมที่เด็กๆใฝ่ฝันว่าสักวันจะได้เดินได้วิ่งเหมือนคนปกติ ก็หักก็พัง เพราะไม่ได้คุณภาพ ครูแดงหยิบจับขึ้นมาพิเคราะห์แล้วเปรียบเทียบกับขาเทียมของตนก็ทราบได้ทันทีว่า นี่มันเปเปอร์มาเช่ชัดๆ แขนขาเทียมนะโว้ย ไม่ใช่กระปุกหมูออมสิน ครูแดงนั่งร้องไห้ เด็กๆที่ยังพอเดินไหวต่างกรูกันเข้ามาหาแม่อันเป็นที่รักของพวกเขา

“แม่จ๋า...เป็นอะไรจ๊ะ” เด็กน้อยถาม

“เปล่าจ้ะ...แม่ไม่ได้เป็นอะไร เดี๋ยวแม่มานะ ไปทำธุระข้างนอกก่อน เอ่อ..แม่ฝากน้องๆไว้กับหนูได้มั้ยคะ”

“ได้ค่ะ”

“แม่ขอแขนเทียมข้างที่หักของหนูไปด้วยนะคะ”

“ได้ค่ะ เอ่อ..แม่แดงคะ แขนเทียมนี้มันสมุดหน้าเหลืองนี่คะ”

บทที่ 3

ความเหลืออดเหลือทน

“นี่มันอะไรกันคะ ทำไมเอาของที่พวกเราเต็มใจให้มาปาทิ้งกันอย่างนี้” คุณหญิงส้มเช้ง กระเด้งกระดอน ราวถูกน้ำร้อนลวก

“ใจเย็นๆกันก่อนครับ อาจมีเรื่องเข้าใจผิด ครูแดงทำไมทำอย่างนี้ล่ะครับ” ไฮโซหนุ่มหน้าหักสะบัดผมทรงเกาหลี เข้าห้ามปราม

“ดิฉันจะมาถามพวกคุณๆนี่แหละ ว่าของที่ให้มาน่ะ มันเป็นอะไรกันแน่” ครูแดงสวนกลับ

“ท่าทางครูมันจะรู้แล้วว่ะ เฮ้ย..ไอ้ปื๊ด ไปดูซิว่านักข่าวมันกลับไปกันหมดหรือยัง” ท่านรัฐมนตรีกระซิบกับคนขับรถให้ไปดูลาดเลา

“คงมีเรื่องเข้าใจผิดกันแน่ๆ ครูแดงเรามาคุยกันเงียบๆ มีเหตุผล แบบชนชั้นคนมีการศึกษาดีกว่านะครับ”

“จะให้ดิฉันตีหน้าเซ่อเหมือนพวกคุณได้ยังไง ดูนี่สิ นี่มันแขนเทียมที่ทำมาจากสมุดหน้าเหลือง” ครูพูดจบก็ยื่นให้เหล่าเศรษฐีทั้งหลายชม

“พังเร็วจังวะ เอ้ย พังได้ยังไงเนี่ย ต้องขอโทษครูแดงจริงๆ ครับ พวกเราไม่ทราบมาก่อนว่ามันใช้ของอย่างนี้ทำขาเทียม แขนเทียม เดี๋ยวพวกเราจะจัดซื้อให้ใหม่ คราวนี้เป็นไทเทเนี่ยมเลยเอ้า” ท่านรัฐมนตรีกล่าว

ระหว่างที่ครูแดงกำลังลังเลใจ คนขับรถก็วิ่งมาหาท่านรัฐมนตรีพลางกระซิบข้างหูว่า...

“ท่านครับ นักข่าวกลับไปกันหมดแล้วครับ”

“เหรอ อืม.....ครูแดง มีสัมมาคารวะหน่อย อยากได้อีกก็บอกกันดีๆ ไม่เห็นต้องทำลายข้าวของกันเลย หลายบาทนะ น้ำหน้าอย่างครูมีปัญญาซื้อเหรอ คงไม่มีใช่มั้ยล่ะ”

“ครู พอเถอะ ให้แล้วก็แล้วกัน พวกเราเวทนาครูนะ ที่ต้องเลี้ยงเด็กเหลือขอพวกนั้น แต่ไม่เห็นต้องเดือดดารอย่างนี้เลย” คุณชายอีกคนพะงาบปากตามท่านรัฐมนตรี

“ฉันไม่ได้ต้องการอะไร ฉันแค่อยากให้เด็กๆได้ทำในสิ่งที่พวกเขาต้องการ เทียบเท่าเด็กคนอื่นๆ แต่พวกคุณ...พวกคุณเอาของห่วยแตกเหล่านี้มาทำให้พวกเขาดีใจแล้วกลับกลายเป็นแค่เศษขยะ ไหนจะอาหารที่หมดอายุเอามาให้กินกันอีก ลูกๆของดิฉันท้องเสียเกือบทุกคน ฮือๆ” ครูแดงกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ บรรดาผู้มีกินเหลือใช้ทั้งหลายต่างกุรีกุจอรีบขึ้นรถเก๋งคันงาม โดยทิ้งครูแก่ขาพิการไว้เบื้องหลัง หากไม่รีบไปกลัวจะต้องเสียเวลาและเดี๋ยวจะต้องออกข่าวสังคมที่อื่นต่อ

“กว่าผมจะเบิกเงินจากกระทรวงได้ เลือดตาแทบกระเด็น”

“อ้าว...ผมนึกว่าท่าน ใช้เงินส่วนตัวเสียอีก”

“หึหึ ผมไม่โง่ขนาดนั้นหรอก ซื้อแขนขาปลอมก็หลายบาทอยู่ ส่วนที่เหลือผมก็เอาเข้ากระเป๋าผมสิ ภรรยาคุณก็ทำอย่างนี้ไม่ใช่เหรอ เรี่ยไรจากกองทุนอะไรนะ ผมจำไม่ได้ แต่ช่างมันเถอะ แล้วก็ซื้ออาหารสั่วๆให้แทนอย่างนี้ประจำไม่ใช่เหรอ ผมรู้น่า”

“แหม..ท่านก็ ทุกทีไอ้เด็กพวกนี้ กระเพาะวัวกระเพาะควายแท้ๆ แต่ทำไมคราวนี้ เอาของหมดอายุแค่ 2 เดือน ให้กินมันถึงขี้แตกกันนะ ผมล่ะงง”

“แล้วจะเอาเงินไปทำอะไรดีล่ะ ออกรอบตีกอล์ฟดีมั้ย”

“เดี๋ยวผมขอถามลูกสาวก่อน เห็นแกบ่นอยากได้น้องไบลด์ตัวที่47”

“อะอะ รักลูกรักเมียจังนะคุณ ฮ่าๆ”

บทที่ 4

ความกราดเกรี้ยวของเสือเขี้ยวตัน

(บทสรุปของคนเหลือเดน)

“ครูแดง...พวกเราขอโทษ พวกเราผิดไปแล้ว ดะดะเดี๋ยวเอาเงินสดไปเลย อย่าทำอะไรฉันนะ พรีสสสส”

หลังจากที่บรรดาเศรษฐีใจชั่ว ทยอยเดินทางกลับ ครูแดงซึ่งขับรถกระบะคันเก่าของสามี ออกตามขบวนพวกนั้นไป ขณะอยู่บนรถ แกถอดเอาขาเทียมออก แล้วเอาปืนเอ็ม 16 ของสามีสมัยเป็นทหารมาเสียบแทนที่ ยกขึ้นพาดหน้าต่างรถ กราดยิงขบวนเก๋งคันหน้า คันแล้วคันเล่า ราวกับหนังแอ๊คชั่นฮาร์ดคอร์ เศษกระจกแตกเหมือนเมล็ดข้าวโพดที่ถูกคั่วกระโดดกระเด้งละทิศละทาง บรรดาไฮโซ ผู้มีสีมีบารมี มีอำนาจทางการเมืองตายคาเบาะหลัง คนขับตายคาพวงมาลัยก่อนจะได้ยินเสียงลมหายใจครั้งสุดท้ายของตัวเอง เมื่อวิญญาณออกจากร่าง รถที่ไร้คนคุมก็ทยอยตกไหล่ทาง ดั่งคนแพ้แล้วล้มกระดานหมากรุก เสียงตูมระเบิดของรถยุโรปฟังดูไพเราะกว่ารถญี่ปุ่นซึ่งกลบเสียงสาดกระสุนระรัวถล่มเป็นเสียงร้องแร๊พแปล๊บๆยิ่งกว่าแบล๊ค อายส์ พีส์ ครูแดงสาดรังเพลิงซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่อย่างนั้นจนเหลือเพียงคันสุดท้าย ซึ่งจอดตายอยู่เบื้องหน้า มียัยบ้าหัวกระเจิงคลานเป็นกิ้งก่าออกมาทางหน้าต่างรถที่พลิกคว่ำข้างถนน

“ครูแดง...พวกเราขอโทษ พวกเราผิดไปแล้ว ดะดะเดี๋ยวเอาเงินสดไปเลย อย่าทำอะไรฉันนะ พรีสสสส” เสียงท่านผู้หญิงกระเส่า เหงื่อกาฬแตกพลั่กดั่งพายุฝนกระหน่ำฉ่ำใบหน้า โชคดีฉี่ยังไม่ไหล

“ท่านรัฐมนตรีล่ะ ทะทะท่านอยู่ไหน ฮือๆ”

“รถตกไหล่ทาง..ตายห่าไปแล้ว”

“โฮๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”

“หยุดร้องซักทีอีเปรต ฟังนะ ลูกๆของฉันไม่ได้เหลือขอ ถึงร่างกายจะพิการแต่หัวใจไม่ พวกเขาลำบาก ด้อยโอกาส แล้วสิ่งที่อยากได้ก็คือแขนขาเทียม เพื่อให้เขาได้มีอิสระในความเป็นมนุษย์เท่าที่ทุกคนพึงมี การได้วิ่ง การได้กระโดด การได้ยืนและเดินเช่นเด็กอื่นๆ เพื่อพวกเขาจะได้หัวเราะหรือร้องไห้กับความเจ็บปวดที่ล้มเพราะปีนต้นไม้ เพราะความซนตามประสา แต่พวกเขาต้องไม่ใช่มาร้องไห้เพราะไอ้ความเฮงซวยของผู้ใหญ่อย่างพวกแก ของมันก็เป็นของเทียมอยู่แล้ว ยังจะเอาของปลอมมาให้อีก อีเวรเอ๊ย”

ครูแดงเอาขาที่ติดด้ามปืนตวัดเข้าปลายคางท่านผู้หญิง ฟันปลอมกระเด็นหลุดออกมาทั้งกระทรวง ทบวง กรม เลือดกลบปากไหลอาบถนนสีแดงฉาน

“อยากจะพูดอะไรก่อนไปเฝ้ายมบาลหรือเปล่า”

“ขะขะขะ...ขอใส่ฟันปลอมก่อนตาย...ด้ายยย....มั้ย”

The Tower

2011-09-09T22:59:00.000-07:00

“ไม่มีอารยธรรมใดถูกทำลายจากภายนอก หากแต่ถูกทำลายจากภายในของมันเอง”

ภาพยนตร์เรื่อง Apocalypto

ครึ่งแรก

ข้าพเจ้าไม่คิดว่าเช้านี้จะสดใสนัก เมื่อการเดินทางของชายผู้ซึ่งแบกทุนนิยมไว้บนบ่ามาเยี่ยมเยือน

“....ท่านจะรู้จักเงินตรา และจะโหยหามันเมื่อขาดแคลน” เขาผู้นั้นกล่าว

“ความลำบากทำให้เราเติบโตและแข็งแรง เปรียบเสมือนเนื้อชั้นดีที่จำต้องล่ามา แต่ไม่ใช่เพื่อค้าขายค้ากำไร หากเป็นการแบ่งปันและเพื่อประทังชีวิต เราต้องรู้จักล่าเป็น เพราะการล่าสัตว์คือวิถีของเรา หาใช่เงินตราไม่” ท่านผู้เฒ่าแห่งภูผาถ่อมตนเอ่ย ข้าพเจ้าและชาวบ้านบางส่วนยืนเคียงข้างท่าน

“ข้าจะโปรยเงินเหนือท้องฟ้า เพื่อบดบังตะวันทั้งรุ่งเช้าและยามบ่าย ทั้งท่านตื่นและหลับใหลยามราตรี เมื่อก้าวเท้าออกจากบ้าน จักเหยียบกองเงินทองที่ข้าสนองทุกเมื่อเชื่อวัน และเมื่อข้าตายไป ทรัพย์สมบัติของข้าก็จะเป็นของท่าน เป็นของลูกหลานท่านสืบไป” ชายผู้แบกทุนนิยมโปรยเงินขึ้นท้องฟ้า ชาวบ้านต่างไขว่คว้ามาเป็นของตน เสียงอึกทึกปนเปคละเคล้ากับแววตาแห่งความละโมบโฉบเอาปัญญาและสติไปสิ้น ท่านผู้เฒ่าผงะหลัง ในมือกำไม้เท้าแน่น

“หยุดก่อนสหายข้า เราเคยร่วมสนทนาปัญหาธรรมกันมาก่อน ได้โปรดละซึ่งกิเลสนี้ ความอัปรีย์จัญไรกำลังก่อตัวในสำนึกของพวกท่านอย่างรวดเร็ว หยุดไขว่คว้ามันเสียเถอะ ที่ท่านเห็นเป็นเพียงภาพลวงตา” ข้าพเจ้าตะโกนลั่น ทันใดนั้นก็ล้มโครมลงกับพื้น เสียงปืนไฟดังสนั่น ด้วยความลนลานบางคนหอบเงินแล้วคลานหนีเหมือนหมูเหมือนหมา บางคนแน่นิ่งราวกับหยุดหายใจ ข้าพเจ้าเองก็เช่นกัน

“โปรดฟังข้า บรรดาทาสทั้งหลาย ปัจจัยที่พวกเจ้ากำแน่นอยู่นั้น ย่อมไม่ได้มาฟรีๆ ข้ามีข้อแม้เพียงอย่างเดียว โปรดช่วยข้าสร้างตึกสูงระฟ้าทัดเทียมเมฆ ข้าซึ่งร่ำรวยเงินตรา จักเข้าเฝ้าพระเจ้า ผู้ซึ่งสถิตอยู่บนดาวดึงส์ ไม่ต้องถามว่าจะขึ้นไปทำไมให้เปลืองปัญญาขี้ข้าอย่างพวกเจ้า” ชายหนุ่มชี้มือขึ้นเหนือท้องฟ้า ก่อนกล่าวกับผู้หิวโหยว่า…

“ข้าจะโค่นพระเจ้า”

................................................................

ท่านผู้เฒ่ารวมถึงข้าพเจ้าและชาวบ้านบางส่วน เดินเท้าออกจากหมู่บ้านที่พำนักอาศัยมานานกว่าสิบๆปี บัดนี้ที่ดินตรงนั้นถูกปรับโฉมเพื่อทำการสร้างตึกสูงของนายทุน จากเกษตรกรรมสู่อุตสาหกรรมคอนกรีต เมฆฝนเยื้องย่างก้าวเข้ามาช้าๆ ทว่าเคหะสถานนั้นรวดเร็วราวสายฟ้าฟาด

“เป็นดั่งคำทำนาย…ที่ท่านผู้เฒ่าคนก่อนว่าไว้” ชายผู้ร่วมเดินทางคนหนึ่งเอ่ย

“เจ้าเชื่อในคำทำนายนั้นหรือ” ท่านผู้เฒ่าคนปัจจุบันกล่าวสงสัย

“ท่านว่าๆอย่างไร” ข้าพเจ้าซึ่งยังเยาว์นักในกลุ่มเอ่ยถาม

“ท่านพูดว่า...เมื่อสี่เหลี่ยมบดบังวงกลม อาศรมของมนุษย์จักเป็นดั่งรูหนู ศัตรูจะเข้าประชิดรอบด้าน สันดานและทาสแท้ของอมนุษย์ถูกเปิดเผย”

“..............................”

“อย่าได้สงสัยในตัวบุคคลนี้ เขายังเยาว์และคิดท้าทายพระเจ้า เขาเพียงมีเงินตราเป็นอาวุธ” ท่านผู้เฒ่าเอ่ย

“แต่คำทำนายเป็นจริง เราจะตายทั้งมวลหากพระเจ้าถูกเย้ยหยันโดยมนุษย์”

“เราเองก็มีอาวุธ” ท่านผู้เฒ่าเอ่ยอีกครั้ง “อาวุธของเรา ของเจ้า และของท่าน คือปัญญา”

“ปัญญาเป็นเพียงนามธรรม จับต้องไม่ได้ เราจะเอาไปสู้กับอสูรในคราบมนุษย์ได้อย่างไร” ข้าพเจ้าฉงน ภายในใจวิตกกังวล

“ข้าเข้าใจในสิ่งที่ท่านพูดแล้วท่านผู้เฒ่า” ชายผู้ร่วมเดินทางอีกคนกล่าว และเอื้อมมือมาตบบ่าข้าพเจ้าเบาๆ “เราไม่ได้ใช้ปัญญาไปสู้รบกับใคร สิ่งที่ท่านผู้เฒ่าบอกนั้นคือการนำเอาศีลมาพัฒนาจิตใจตนต่างหาก มามีศีลก็เกิดสมาธิ เมื่อมีสมาธิก็จะเกิดปัญญา

……..พระเจ้าที่ชายผู้นั้นจะทำลาย หาได้มีตัวตนจริง”

ครึ่งหลัง

เสียงคำรามของเครื่องจักรได้ระเบิดความสงบสุขของหมู่บ้านเสียสิ้น จากมนุษย์ผู้ทำไร่ไถนา บัดนี้ได้กลายร่างเป็นกรรมกรแบกหามความเหนื่อยยากแทน เสาเข็มนับร้อย ก้อนอิฐนับพัน ผู้คนนับหมื่นถูกร้อยเรียงเป็นพัลวัน จากชั้นล่างสู่ชั้นสอง จากชั้นสองสู่ชั้นสาม จากชั้นสามสู่ชั้นสี่ ห้า หก ขึ้นไปเรื่อยๆ เศษเงินถูกโปรยลงมาหลังอาหารทุกมื้อและมันก็ถูกลดจำนวนลงเหลือเพียงหลังอาหารค่ำ จากนั้นก็เหลือเพียงสัปดาห์ละครั้ง จนเป็นเดือนละหน สามเดือนหน หกเดือนหน จนถึงครบปีได้แค่ครั้งเดียว ความจริงหากชาวบ้านผู้โง่เขลาหยุดตัณหาดังกล่าวไว้แต่แรก ก็อาจมีที่ทางสร้างเนื้อสร้างตัวได้ แต่นั่นเป็นเพราะความโลภและกิเลสมันเพาะบ่มจิตใจจนหนาเหมือนอิฐปูนที่พวกเขาฉาบก่อกันทุกวันๆ จากพ่อสู่ลูกจากลูกสู่หลาน เป็นวัฏจักรต่อเนื่องเหมือนเกลียวโซ่ทอดยาว พวกเขาลืมสิ้นเสียแล้วต่อการปลูกข้าวทำนา ปลูกผลไม้ไร่รวง ในมือของพวกเขาสากเสี้ยน กำเงินที่ไม่มีวันได้ใช้ให้ตายไปพร้อมกันในโลงศพ

ตึกสูงตั้งตระหง่านทานเทียบฟ้า มันทอดยาวสุดลูกหูลูกตาจนต้องนอนมองถึงจะเห็นยอด นายทุนนิยมขึ้นลิฟท์ไปยังชั้นสูงสุด เข้าร้องเรียกพระเจ้าให้ออกมาต้อนรับเขา

“พระองค์อยู่ไหน โปรดออกมาต้อนรับข้าด้วย ข้าซึ่งเป็นมนุษย์ธรรมดาได้มาเยี่ยมเยือนท่านถึงสวรรค์แล้ว”

ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ ชายหนุ่มคิดแต่เพียงว่ายังสูงไม่พอ และยังไม่ใช่ดินแดนที่พระองค์อยู่ เขาลงมายังพื้นดินอีกครั้งเพื่อบอกกับทาสของเขาว่าตึกนี้ยังต้องสูงขึ้นไปอีก และมันจำเป็นต้องสูงขึ้นไปเป็นร้อยๆชั้น

“ท่านไม่คิดว่าพระเจ้าไม่อยากพบท่านบ้างหรือ” ทาสคนหนึ่งเอ่ย

“ไอ้โง่...เจ้านี่ช่างเขลานัก ข้าคือผู้เสกเงินตรา พระองค์ต้องต้อนรับข้าอย่างดีด้วยชาขาวสูตรเฉพาะจากเทือกเขาหิมาลัย พระองค์ต้องอ้อนวอนข้า ขอเศษเงินจากข้า และยกให้ข้าเป็นพระเจ้า ส่วนเจ้า ในข้อหากบฏ เงินของเจ้าจะไม่ได้ใช้อีกต่อไป ข้าจะยึดคืนแล้วนำมาแจกจ่ายไพร่ที่จงรักภักดีของข้าแทน”

ทันใดนั้นทาสผู้เอ่ยเอื้อนก็ถูกดูดสลาย เงินทองของเขาถูกนำมาบำเรอไพร่ผู้รับใช้จนสิ้น ทุกสิ่งที่เขามีมาตั้งแต่สมัยรุ่นพ่อจนถึงเขาหายวับไปกับตา กลายเป็นเพียงขอทานกระจอก ให้เด็กๆวิ่งเอาไม้จิ้มราวกับก้อนมูลของควายตัวหนึ่งที่ยังหลงเหลือในเขตอุตสาหกรรม

เมฆฝนก่อตัวดำมืด ตั้งเค้ารอเวลาแค่เพียงไอร้อนถูกบีบอัดให้กลายเป็นเม็ดฝนห่าใหญ่ เพียงชั่วอึดใจ เสียงฟ้าร้องคำรามลั่นสนั่นทั้งหมู่บ้าน ทาสผู้สัตย์ซื่อต่างขะมักเขม้น เค้นแรงกายเพื่อสร้างเคหะสถานเหยียบดวงดาว ความร้อนอบอับชื้นยื่นเข้ามาแตะผิวหนังอันหยาบกร้าน ไม่มีเสียงก่นบ่นรำคาญให้ได้ยิน เพียงเพราะกลัวสิ่งที่ตอบแทนหายลับเหมือนชายปากพล่อย พลังในการสร้างแต่ละชั้นๆทวีความเร็วขึ้นเรื่อยๆ อิฐบางก้อนยังตั้งได้ไม่ดีนักก็ถูกซีเมนต์ฉาบไปเสียแล้ว นั่นเป็นเพราะให้ทันก่อนเม็ดฝนหยดแรกจะกล้ำกลาย

“ว่องไวเข้าว่า ทาสของข้าอย่ารอรี ฮ่าๆๆ”

กิเลสและตัณหาถูกก่อสร้างอย่างสูงลิบและรวดเร็ว และมันก็เพียงพอต่อการล้มครืนลงมา

ฝนเม็ดแรกในรอบห้าสิบปีตกลงมาแล้ว

“เราไม่ได้ลิ้มรสบรรยากาศนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ” ทาสคนหนึ่งเอ่ย

“นานเหลือเกิน นานเสียจนลืมไปแล้วว่าปู่ของข้าเคยเป็นชาวสวน”

“ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นฝนจากฟ้า มันหอมเหลือคณานับ”

และไม่ต้องคณานับอีกต่อไป เมฆาทยอยฝนลงมาอย่างบ้าคลั่ง ผู้คนต่างเปียกปอนไปกับน้ำจากท้องฟ้า ความเย็นระเรื่อชำระฝุ่นจากคราบปูนคราบไคลบนผิวหนัง อีกทั้งยังชำระเงินให้มลายหายไปด้วย

“เงินของข้าๆละลายไปกับสายน้ำแล้ว โฮ” ทาสผู้หนึ่งเปล่งเสียงดังลั่นตัดกับเสียงฝนที่กระหน่ำพื้นดิน

“ของข้าด้วย อะไรกันทำไมถึงเป็นอย่างนี้” อีกคนหนึ่งเอ่ย

“เราต้องไปถามท่านนายทุน ผู้ให้เงินกับเรา”

“เจ้าไม่กลัวหรือ เขาจะทำให้มันหายไปกับตาของเจ้าเหมือนชายผู้นั้น”

“มีอะไรให้ต้องกลัวอีก ในเมื่อตอนนี้มันก็หายไปกับสายฝนแล้ว”

ขี้ข้าทั้งหลายรวมตัวกันที่หน้าลิฟท์ พยายามจะขึ้นไปยังยอดของตึกสูง อันเป็นที่อยู่ของนายทุนดังกล่าว หากแต่มันปิดเงียบไร้ซึ่งสัญญาณใดๆ มีเพียงอินเตอร์คอมเท่านั้นที่สื่อสารได้

“ได้โปรดท่านให้เราพบด้วย เงินที่ท่านให้เราเป็นค่าตอบแทน ตอนนี้มันได้สลายไปกับสายฝนเสียแล้ว หากท่านไม่ให้เราขึ้นไปก็โปรดลงมาพบพวกเราข้างล่างด้วย”

“........................(เงียบ)..........................”

“พวกเราแค่ต้องการคำตอบ หวังว่าท่านจะช่วยเหลือพวกเราจากเหตุการณ์ครั้งนี้”

“.....................(เงียบอีก).........................”

“หากท่านไม่ลงมา พวกเราจะบุกขึ้นไป”

“....................(เงียบสนิท).......................”

“พวกเรา..........(เงียบมั่ง).........บุกโว้ยยย”

“ช้าก่อน ทาสของข้า ข้ากำลังเข้าเฝ้าพระเจ้าอยู่ และกำลังสนทนากับพระองค์อย่างดุเดือด ไม่ช้าเกินฝนหยุดและรุ้งยังไม่ทันกินน้ำ ข้าจะสถาปนาตัวเองเป็นพระเจ้า”

“อย่าได้โกหก ท่านนายทุน พระเจ้าไม่มีจริง”

“หมายความว่าอย่างไร พระเจ้าไม่มี แล้วที่พวกเราสร้างกันนี่ล่ะ งานวัดเหรอเนี่ย” ทาสคนหนึ่งเอ่ย

“ปู่ของปู่ข้าเคยบอกกับพ่อของข้า แล้วพ่อของข้าก็มาบอกกับข้าก่อนตายว่า พระเจ้าไม่มีจริง ธรรมชาติต่างหากที่สร้างขึ้นมา ทั้งต้นไม้ใบหญ้า สัตว์นาๆรวมถึงเรา ท่านนายทุนไม่มีทางพบพระเจ้า เพราะว่าที่นี่ไม่มีพระเจ้า”

“เจ้าจะบ้าเหรอ แล้วที่เราทำไปนี่ สร้างตึกสูงระฟ้านี่ขึ้นมาเพื่ออะไร” ทาสอีกคนถาม

“เพื่อเอาทรัพย์สมบัติของนายทุน เพราะพ่อของข้าเชื่อว่า เงินคือพระเจ้า แต่ข้าได้เข้าใจในตอนนี้แล้วว่า ทั้งพระเจ้าที่เป็นรูปธรรมและนามธรรมนั้นต่างก็ไม่มีอยู่จริง หากได้สลายไปกับสายฝน”

“ที่เราทนทำก็เพื่อเอาเงินของมัน แต่มาวันนี้ วันที่ฝนตกก็ไม่ได้ใช้เงินนั้น แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไป”

“ขึ้นไปฆ่ามัน แล้วเอาสมบัติมา หลบอยู่ในนั้นรอจนฝนซาและหยุด เมื่อเงินไม่เปียก เรายังใช้มันได้”

ทันใดนั้นพวกทาสจึงบุกขึ้นไปยังชั้นบนสุดของตึก นับร้อยนับพันต่างวิ่งฮ่อขึ้นบันไดหมายแย่งชิงสมบัติและเงินตราของนายทุน ครั้นเมื่อถึงและบุกเข้าไปยังในห้องของชายผู้มีอันจะกินก็พบว่า ไม่อยู่เสียแล้ว

“มันหายไปได้ยังไง”

“นั่นสิ” ทันใดนั้นก็มีเสียงจากอินเตอร์คอมดังมาคล้ายกับเสียงที่คุ้นเคย ความว่า...

“ก็ลงลิฟท์ตอนที่พวกมึงขึ้นบันไดมาน่ะสิ ไอ้ควาย ฮ่าๆๆ”

.......................................................................

นายทุนวิ่งห่างออกมาจากอาคารไกลแล้ว เขามองมันด้วยความถวิล หากแต่เพื่อเอาชีวิตรอดจำต้องยอมปล่อยมันไป ในตัวเขามีเพียงทรัพย์สมบัติบางส่วนติดมาเท่านั้น แล้วมันก็ได้สูญสลายไปกับสายฝนเช่นกัน บัดนี้เขากลายเป็นเพียงชายแก่คนหนึ่งที่ไม่มีที่ซุกหัวนอนกับกระเป๋าสะพายใบย่อม ระหว่างหันหลังเดินจากตึกสูงที่เขาเพียรสร้างมากว่าห้าสิบปี ฟ้าได้ผ่าลงบนยอดของตึกเสียงดังเปรี้ยงกังวาน สะท้านถึงพื้นดินด้านล่าง เพลิงไฟลุกไหม้อย่างรวดเร็ว จนในที่สุดตึกทั้งหลังก็พังทลายลงต่อหน้าต่อตา นั่นเพราะโครงสร้างที่ไม่แข็งแรงตั้งแต่เริ่ม มันถูกสร้างด้วยความละโมบพอกโปะไปเรื่อยๆ จนกลายเป็นความเคยชิน เขาล้มลงกับพื้นอีกครั้ง น้ำตาไหลอาบแก้มคละเคล้ากับสายฝนจนแยกไม่ออกว่าน้ำไหนคือความเศร้าและน้ำไหนคือความจริงของธรรมชาติ

“ไม่มีใครบอกเรื่องพระเจ้าไม่มีจริง… พวกระยำชาติต่างเห็นกูเป็นตัวเงินตัวทองของมัน กูจะเป็นพระเจ้า กูจะเป็น โฮๆ พระเจ้าคือกู...”

ตึกสูงล้มครืนลงมาหมดแล้ว พวกทาสยังติดอยู่ข้างบน บ้างกระโดดลงมาตาย บ้างก็โดนไฟไหม้ บ้างก็ตายเพราะโดนอิฐหินที่ตัวเองก่อหล่นทับ เลือดสีแดงฉานอาบพื้นดินบริเวณรอบ เปลวเพลิงร่วงหล่นตามกัน

น้ำฝนชำระเลือดไม่ได้...จิตใจคนชะล้างไม่ได้เช่นกัน.

เช้าวันใหม่ถือกำเนิดแล้ว แสงแดดสาดส่องทั่วหล้าหลังการชำระล้างเมื่อคืน นายทุนเดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย จนกระทั่งเขาไปพบหมู่บ้านเล็กๆหมู่บ้านหนึ่ง ที่ซึ่งอุดมสมบูรณ์ด้วยวิถีเกษตรกรรม เด็กน้อยวิ่งไล่จับกันตามประสา ผู้หญิงทอผ้าใต้ถุนบ้าน ผู้ชายจับปลาในทะเลสาบท้ายสวน

“หมู่บ้านนี้ใครเป็นผู้ดูแล” นายทุนเอ่ย

“ท่านผู้เฒ่าเป็นผู้อาวุโสของหมู่บ้านเรา ท่านรอที่นี่ซักพัก ข้าจะไปตามมาให้” หญิงสาวหยิบน้ำให้ชายชราตรงหน้าดื่ม ก่อนวิ่งไปหาท่านผู้เฒ่า ระหว่างนั้นมีเด็กหยุดยืนมองชายแก่ตรงหน้า เมื่อรู้สึกว่าโดนจ้อง นายทุนจึงเรียกเด็กน้อยเข้ามาหา

“เจ้ารู้จักนี่มั้ย หือ” เขาล้วงมือไปหยิบของในกระเป๋าสะพาย มันเป็นของชิ้นเล็กๆบางๆ เด็กน้อยทำหน้างง แต่ยังปลงใจที่จะยืนตรงนั้นต่อ

“เขาเรียกว่า ไอแพด” นายทุนกล่าว

“....เจ้าจะรู้จักยูทูป เฟสบุ๊ค รวมถึงแคมฟ๊อก และเจ้าจะโหยหามันเมื่อขาดแคลน”

Guardian of a Dream

2011-09-03T08:36:00.000-07:00

DIABLOS CINE

2011-08-24T07:39:00.000-07:00

ถ้ามีปัญญาเขียนก็จะวาดให้เสร็จภายในเดือน ต.ค. 54 นี้

ยุทธการดับดวงตะวัน

2011-08-21T09:50:00.000-07:00

กาลครั้งหนึ่ง เอ่อ จริงๆก็เพิ่งคิดขึ้นได้เมื่อคืน มันเป็นเรื่องของหญิงสาวนางหนึ่งผู้ซึ่งเกลียดชังพระอาทิตย์ยิ่งนัก เนื่องจากว่าหล่อนบังเอิญเอาสายตาลูกกลมๆไปผสมกับจอสี่เหลี่ยมที่เรียกว่าโทรทัศน์ โดยมีผู้ดำเนินรายการเกี่ยวกับความสวยความงามของคุณสุภาพสตรี อีหลีแหก ได้เอ่ยกล่าวประโยคขึ้นมาว่า แสงของพระอาทิตย์ก่อให้เกิดมะเร็งผิวหนัง จักทำให้หญิงสาวร้อนตัว กลัวเป็นมะเร็งดังกล่าว ข่าวคราวออกเช่นนี้ เห็นไม่เป็นการณ์ดีแน่ หากยืนแช่ให้พระอาทิตย์ท่านลามเลียผิวพรรณอันสุกผ่อง ดุจนวลน้องแอ๊บแห่งโบนันซ่า อีกทั้งชั้นเซลส์ผิวหนังสะพรั่งของสาวแรกรุ่นจะเป็นพรุนเพราะแสงยูวี 46 พลางจะตกกระ ตกฝ้าในระยะแรกเริ่ม แล้วเดี๋ยวยิ่งเหิมเกริม แต่งเติมรอยย่นบนชั้นผิว เม็ดสิวทะลุโพล่ง โด่งขึ้นหน้า จะยิ่งดูแลรักษายากเป็นการณ์ใหญ่

ทางที่ดีและได้ผลที่สุดนั่นคือ ดับดวงตะวันซะ!!

หากนี่เป็นเรื่องจริง ไม่ใช่นิทานที่ข้าพเจ้าแต่งขึ้นมาละก้อ คงเป็นความคิดที่ติงต๊องง้องแง้งที่สุดในจักรวาล ได้โปรด กรุณาอ่านต่อ…

หญิงสาวพยายามทุกวิถีทางเพื่อจะดับแสงสุริยานั้น ทั้งเอาไม้ไล่ตี เอาหมีไล่ตะปบ เอากบไล่อึ่งอ่าง เอาช้างจับตั๊กแตน เอาขุนแผนเล่นเวทมนต์ เอาปืนกลไล่ยิง เอาผีมาสิงพระอาทิตย์ เอาหมอกฤษมาคอนเฟิร์ม เอาสเปิร์มมาผสมรังไข่ เอาไม้ขนไก่มาจั๊กจี๋ เอาเทปผีซีดีเถื่อนมาขว้างปา เอามยุรามาแจกทอง เอาอาหลองมาระเบิดกระท่อม เอาทอมดันดีมาตีเข่า เอาท่านเปามาโยนติ้วประหาร เอาทหารมาปฏิวัติ เอาบรรหยัดมาบรรทัดฐาน เอาสงกรานต์มาแต่งยาจก เอาหม่ำจ๊กม๊กมาเป็นคุณชาย เอาทนายมาแก้ต่าง เอาอีด่างมาย้อมสี เอาทีวีมาแลกตู้เย็น เอาอีเย็นมาเลิกทาส เอาตลาดมาทำซุเปอร์มาร์เก็ต เอาตอร์เรสมาอยู่เชลซี เอาผู้ดีอังกฤษมาทำแป้งตรางู เอาคำว่าชู้มาเปลี่ยนเป็นกิ๊ก เอาพี่ติ๊กมาเป็นขอทาน เอาธนาคารมาเป็นเงินกู้ เอาหนังบุญชูมาทำเป็นละคร เอาจตุพรมาใส่เสื้อเหลือง เอาเพลงดาวเรืองดาวโรยมาร้องใหม่ เอากอล์ฟ-ไมค์(ภิรมย์พร)มาร้องลูกทุ่ง และอีกมากมายเท่าที่หญิงสาวจะทำได้

หากแต่พระอาทิตย์ก็ยังขึ้นทางทิศตะวันออกและตกทางทิศตะวันตกเช่นทุกวันๆ คงมีเพียงกลางคืนเท่านั้นที่หญิงสาวไม่ต้องออกแรงไล่ แต่นั่นก็แค่ชั่วคราว เพราะพอรุ่งเช้า แสงของตะวันก็เย้ยหยันหญิงสาวที่ขอบฟ้า

กาลเวลาผ่านไปเนิ่นนานหญิงสาวเริ่มแก่ตัวลงเอาในบรรทัดนี้แล หากแต่การสดับขับไล่พระอาทิตย์ยังปฏิบัติภารกิจมาจนถึงทุกวันนี้

ความเพียรพยายามเป็นเรื่องที่ดี หากแต่มันจะมีประโยชน์อะไรถ้าไม่รู้จักใช้ให้ถูกกาลเทศะ

เราไล่ไขว่คว้าพระอาทิตย์ที่อยู่เบื้องหน้า ไล่เท่าไหร่ก็ไม่จน เมื่อพ้นขอบฟ้า มันก็จะโผล่ขึ้นมาในตอนเช้าที่ข้างหลังเรา เป็นเช่นนี้ชั่วกาลนาน

แล้วอยู่มาวันหนึ่ง…

ขณะที่หญิงสาวซึ่งตอนนี้กลายร่างเป็นยัยแก่แร้งทึ้งไล่เอาไม้ตีดวงตะวันอยู่นั้นก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น ดวงอาทิตย์ค่อยๆหายไปทีละเสี้ยวๆอย่างช้าๆ คล้ายกับเอาไพ่สองใบมาประกบกันดั่งลุ้นป๊อกแปดป๊อกเก้า ค่อยๆเคลื่อนกลืนกินแสงของตะวันทีละน้อยๆ ท้องฟ้าที่เคยสว่างจ้า ค่อยๆมืดมิดลงเหมือนหรี่เพลงจากเครื่องเล่นวิทยุ จนตอนนี้กลายเป็นพระอาทิตย์ในคืนพระจันทร์เสี้ยว นกกาต่างบินกลับรังเพราะสับสนกับปรากฏการณ์ธรรมชาติที่นานๆจะเกิดขึ้นซักครั้ง หญิงชราคิดในใจ นี่มันอะไรกัน ทำไมพระอาทิตย์ค่อยๆหายไป เจ้าก้อนสีดำนั่นคืออะไร จะว่าเมฆก็ไม่ใช่ เพราะมันมีลักษณะเป็นวงกลมเหมือนกับดวงอาทิตย์ หรือว่านั่นคือดวงอาทิตย์อีกดวง แต่ก็ไม่น่าจะใช่อีก เพราะถ้าเป็นดวงอาทิตย์มันก็ต้องส่องแสงเหมือนกันสิ หญิงสาวรำพึงรำพันเพียงครู่ก็พลันนึกในใจว่า ก็ช่างมันสิ !! นี่ต่างหากที่เราต้องการ เราไม่ต้องอยู่ใต้แสงดวงอาทิตย์อีกแล้ว เราไม่ต้องกลัวมะเร็งอีกแล้ว โฮะโฮะโฮะ

เสียงหัวเราะเพราะความยินดีของหล่อนดังลั่น และในขณะนี้ สุริยุปราคาได้เต็มดวงแล้ว และมันก็กำลังจะผ่านพ้นไป

“อ้าว อย่าออกไปสิ อย่าออก บังไว้อย่างนั้นแหละ อย่าไปไหนนะ อย่าไป๊”

หญิงชราโบกไม้โบกมือให้เงาสีดำกลมโตนั้นกลับเข้าที่ดั่งที่ใจนาง

ปารถนา หากแต่นี่คือกฎของธรรมชาติ ที่ซึ่งไม่มีใครสามารถทัดเทียมหรือต่อกรได้ มันเป็นเพียงความอัศจรรย์อย่างหนึ่งในหลายๆอย่าง ที่ธรรมชาติขอให้เราอ่อนน้อมต่อสรรพสิ่งบนโลกใบนี้ และอาจรวมไปถึงทั้งจักรวาล

“นั่นคือดวงจันทร์ มันเป็นอย่างนี้นี่เอง” หญิงชรารำพัน

ถ้อยคำเพียงสั้นๆ

หล่อนคงนึกเสียใจที่วิ่งไขว่คว้าหรือพยายามอะไรบางอย่างที่มันไม่สามารถเป็นจริงได้ และคงนึกเสียใจชีวิตในวัยสาวของตนที่ต้องหมดไปเพียงเพราะกลัวจะเป็นมะเร็งผิวหนัง ทั้งที่จริงแล้วหล่อนยังสามารถเป็นมะเร็งอื่นๆได้สารพัด อีกทั้งโรคร้ายบ้าบอมากมายที่ลอยเกลื่อนบนโลกใบนี้ แล้วไหนจะสงครามเอย ความยากจนเอย แล้วก้อ เอ่อ สักครู่นะ…

…หญิงชรามองมาที่ข้าพเจ้า

หล่อนเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ พร้อมกับถามข้าพเจ้าว่า…

“ขอโทษนะพ่อหนุ่ม…สำนักงานดวงจันทร์อยู่ไหนหรือ ดิฉันจะทำเรื่องให้ดวงจันทร์มาบังดวงอาทิตย์ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง”

ลายแทงสมบัติ

2011-08-19T10:26:00.000-07:00

กาลครั้งหนึ่งเมื่อวานนี้ มีชายหนุ่มผู้หนึ่งตื่นขึ้นมาจากหลับใหลในยามเช้า เขาพบว่าร่างกายตัวเองผิดปกติไปจากเดิม เกิดอาการคันตามผิวหนัง หนักสุดคือที่หลังและสองไหล่

ชายหนุ่มเอื้อมมือไปเกาตรงส่วนที่คัน แต่ความคันมันเหมือนขยับเขยื้อนได้ เลาะล่องหนีไปตามหว่างนิ้ว เขาเขย่ามือกระชับมากขึ้น เล็บทั้งสิบขยิบเขยิบขยี้ แต่ยิ่งคะเย้าคะยอ ก็ยิ่งคันคะเยอ เมื่อขย่มมากเท่าไหร่ขี้เกลือและขี้ไคลก็คละเคล้าขลุกขลิก ขยุกขยิกคุกรุ่นเป็นความแสบร้อนรุ่มสุมหลัง ให้เกรอะกรัง อีรุงตุงนัง ขังอยุ่ในซอกเล็บ

ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินออกนอกบ้าน แผ่นหลังแดงฉานไปด้วยสงกรานต์สาดเล็บ หนังกำพร้าติดนิ้วออกมาเป็นร้อยเป็นพันแผ่น อัดแน่นอยู่ในเล็บทั้งสิบนิ้ว นึกสยิวแต่ก็สนุก มีความสุขกับการได้เกร็งงงงง...

ว่าแล้วเขาก็เดินโทงเทงนุ่งกางเกงตัวเดียวออกไปซื้อก๋วยเตี๋ยวปากซอย ร่องรอยขีดข่วนยังชวนสยอง ทันใดนั้นมีชายหนุ่มอีกคน สวมแว่นตากรอบหนาพร้อมเป้พกพาแบกอยู่บนบ่าและไหล่สะพายกล้อง มองจ้องแผ่นหลังของชายผู้บ้าพลังในการเกา จึงเดินสองเท้าเข้าไปทายทัก เพื่อขอชักรูปซักใบสองใบ

“อรุณสวัสดิ์ ท่านจักรพรรดิแห่งการเกา”

“กูคันหลัง อย่ามากวนตีน”

“ขอกระผมถ่ายรูปหลังท่านซักใบได้มั้ย”

“ได้ ขอค่าถ่ายเป็นก๋วยเตี๋ยวหนึ่งชาม”

“จัดไป แชะ แชะ”

ชายหนุ่มแว่นหนาเอาฟิล์มกลับมาล้าง กางแผนที่เก่าสมัยพระเจ้าเหายังไม่ทันเกาหัว เมื่อเปรียบเทียบก็พบว่าเป็นสถานที่เดียวกันกับบนหลังชายช่างเกา หากแต่ชัดเจนแลดูวัยเยาว์กว่ามาก ชัดเสียจนบอกได้เลยว่าในแผนที่มีกวางกี่ตัว แต่ละตัวมีเขาแตกกิ่งออกมากี่ก้าน ชายหนุ่มประหวั่นพรั่นพรึงคาดไม่ถึงว่าจะเจอขุมทรัพย์พันล้าน หลังจากซุ่มหามานานนับสิบปี อยู่ดีๆก็มีชายลึกลับมาลับเล็บอยู่บนหลัง และบนหลังนั้นเป็นลายแทงสมบัติ!!

ชายนักล่าขุมทองเก็บข้าวของออกเดินทาง จอบเสียมเตรียมพร้อมพลัน หันก้นดั้นด้นสู่หนทางมหาเศรษฐี ที่น้อยคนนักจะมีวาสนา คงเหมือนกินมาม่าแล้วได้โชคทองหรือดูหนังอาหลองแล้วดันมีฉากเลิฟซีน

ณ จุดหนึ่งที่เวลาผ่านไป เขาถึงถิ่นที่ถวิลหา

ชายผู้คลั่งขุมทรัพย์ ลงมือสับจอบลงบนดิน ครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับคนบ้า

และเมื่อท้องอิ่มปริ่มอุรา

ชายผู้ซู่ซ่ากับการเกา นั่งเขย่านิ้วลงผิวหนัง ครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับคนคลั่ง

การตายของนาย วอน คุก

2011-08-18T09:28:00.000-07:00

ยกที่ 1

“ข้าพเจ้าไม่นิยมเกาหลี

แต่ภรรยาของข้าพเจ้าหลงรักอย่างหัวปักหัวปำ”

“กลับมาแล้ว”

ผมกลับถึงบ้านหลังจากตรากตรำทำงานเกี่ยวกับเอกสารคนต่างด้าวหลบเข้าประเทศ กวาดสายตามองหาภรรยาจนถ้วนทั่วก็ไม่พบ ทุกทีในเวลานี้เธอจะอยู่ที่ห้องครัวเพื่อเตรียมทำกับข้าวรอรับการกลับมาของสามีเช่นผม

“อยู่นี่เอง เป็นอะไรไปเหรอ” ผมเอ่ยถาม อาการของเธอไม่สู้ดี นอนคว่ำอยู่บนที่นอนชั้นสองของบ้าน ไฟในห้องถูกปิดไว้ บรรยากาศอึมครึมชวนวังเวงยิ่งนัก

“ไม่สบายหรือเปล่า ไปหาหมอมั้ย”

“วันนี้ตัวดูข่าวหรือเปล่า” หล่อนถามผมทั้งๆยังนอนคว่ำตัวอย่างนั้น

“ข่าว ข่าวอะไร เจอตัวอริสมันต์แล้วเหรอ” ผมถามกลับเอาฮา เผื่อภรรยาจะยิ้มสักนิด

“ข่าว วอน คุก” มีเสียงกระซิกๆกระเส่าในลำคอ ผมเดินไปเปิดไฟ ที่นอนเปียกแฉะไปด้วยคราบน้ำตา

“วอน คุก ตายแล้ว ฮือๆๆ” เสียงร้องโฮกใหญ่ถูกปล่อยออกมา ผมเชื่อว่าก่อนหน้านี้เขื่อนคงแตกไปหลายรอบเลยทีเดียวก่อนผมจะถึงบ้าน

“ใครล่ะ วอน คุก”

หล่อนนิ่งไปสักพัก แววตามองผมเหมือนตัวประหลาด ประมาณว่านายกชวนปรองดองแต่ชาวบ้านชาวช่องเขาก็รู้ว่ามันไม่มีทางเป็นจริง

“ก็ที่เราเคยนอนดูซีรี่ส์เกาหลีเรื่องยัยตัวร้ายกับนายหน้าเชี่ยไง ที่เป็นพระเอกน่ะ จำได้มั้ย” หล่อนถามกลับทบทวนความทรงจำให้ผม

“เค้าเคยดูด้วยเหรอ จำได้ว่าเธอดูอยู่คนเดียวนะ เค้าหลับ”

“ช่างเถอะ ตัวมันพวกหัวโบราณ ทำแต่งานจะไปรู้อะไร” พูดเสร็จหล่อนก็ลงไปนอนคว่ำอีกครั้ง ปล่อยผมยืนงง กูทำงานหาเงินมาให้มึงใช้แล้ว แล้วไม่บ้าเกาหลีกะมึง กูผิดเหรอเนี่ย

“เอ่อ แล้วเธอทำกับข้าวหรือยัง เค้าหิว” ผมเปลี่ยนเรื่องคุย

“ฉันไม่มีอารมณ์ทำ”

“อ้าว!!”

“อ้าวอะไร ฉันเสียใจแค่ไหนตัวรู้บ้างมั้ย ผู้ชายดีๆอย่างเขาต้องมาตายเพราะโดนรถชน ฮือๆ เล่นละครก็ดี ร้องเพลงก็เพราะ โฮๆๆ วอน คุก ของเค้า โฮๆๆ” หล่อนลุกจากเตียงขึ้นตวาดผมก่อนเปลี่ยนอารมณ์เป็นร้องไห้ นั่นทำให้ผมเห็นว่าคุณเธอกอดรูปของวอน คุก อยู่

“เฮ้ย เธอ มันเกินไปหน่อยหรือเปล่า มันเป็นญาติเธอหรือไง ถึงต้องฟูมฟายขนาดนี้ ไร้สาระว่ะ” ผมชักมีน้ำโห

“ตัวไม่รู้หรอก ตัวไม่เข้าใจหัวอกผู้หญิง ตัวมันบ้างาน เคยสนใจฉันมั้ย จะบอกให้ วอน คุกทำให้ฉันมีความสุขแค่ไหน เธอทำไม่ได้เสี้ยวนึงที่เขาทำหรอก จะไปไหนก็ไปเลย ฉันอยากอยู่คนเดียว ฮือๆ”

“มันไปทำอะไรให้มึงวะ มันมาคอยถามมึงหรือไงว่า ‘ที่รัก กินข้าวหรือยังครับ ห่มผ้านะครับเดี๋ยวเป็นหวัด’ เหรอ มันมีตัวตนแค่ในจอสี่เหลี่ยมโว้ย กูคนนี้นี่ ที่แคร์มึง หาเงินมาให้มึงใช้ ไม่ใช่ไอ้ตี๋นั่น อีบ้า” ผมโกรธจัด อาจเป็นเพราะอารมณ์หิวหรือหึงหวงก็มิทราบได้ แต่ที่รู้ๆคือ มันไม่ดีขึ้นแน่ กับสถานการณ์ตอนนี้

“ขึ้นมึงขึ้นกูเลยหรอ วอน คุก ยังไม่เคยพูดอย่างนี้กับ ยุง ชุม (นางเอกในเรื่องยัยตัวร้ายกับนายหน้าเชี่ย ไว้จะกล่าวถึงในคราวต่อไป) เลยนะ ไอ้เลว”

“อ๊ะ อีนี่ บ้าไปแล้ว มันจะพูดกู-มึงทำเชี่ยไร นั่นมันในละคร มีคนพากย์บท กูไปล่ะ ปล่อยเมิงบ้าไปคนเดียวเถอะ แมร่ง..อะไรวะ ดาราตายคนเดียวจะเป็นจะตายตาม” ผมพูดลอยๆก่อนหันหลังกลับ ซึ่งนั่นทำให้ผมแน่ใจแล้วว่าไม่ได้หึงไอ้ตี๋กิมจินั่น แต่เพราะผมหิวมากนั่นเอง

“เดี๋ยว..ไม่ให้ไป กลับมาคุยให้รู้เรื่องก่อน” แม่เจ้าประคุณหยุดร้องไห้แล้ว หากแต่นัยย์ตาแดงก่ำไปด้วยความเคียดแค้นแฝงเร้นอยู่กลายๆ

“เมื่อกี๊เธอไล่เค้านะ จะเอาอะไรอีก”

“ฟังประวัติ วอน คุก ก่อน ค่อยไป”

ยกที่ 2

“วอน คุก”

หากพูดถึงดาราเกาหลีที่ได้รับความนิยมอันดับต้นๆของเมืองไทย คงหนีไม่พ้นชื่อของ วอน คุก

วอน คุก โด่งดังมาจากการเข้าประกวดและชนะเลิศในรายการ กิมจิ สตาร์ชาเล้นจ์ ที่ประเทศเกาหลี ด้วยพลังเสียงที่โดดเด่นพอๆกับเรน รวมถึงวงซุปเปอร์ จูเนียร์ทั้งกะบิ (จริงๆแล้วเสียงมันก็เหมือนๆกันหมด เหมือนศิลปินหรือดีเจบ้านเราที่แยกไม่ออกว่าใครเป็นคนจัดรายการ เสียงคล้ายกันมาก คล้ายเสียจนผมว่ามันจัดรายการแทนกันได้ โดยไม่ต้องบอกว่าไอ้นี่มันลากิจพาลิงไปทำคลอดยังไงยังงั้น) รวมถึงใบหน้าอันหล่อเหลาเข้าขั้นเทพจุติ อีกทั้งทรงผมพายุทะเลทรายซาฮาร่า ที่วัยรุ่นชายไทยแห่แหนกันไปทำตามโดยไม่ดูแผนผังหน้าตัวเองว่าเพียงพอต่อการหลบหลีกพายุหรือไม่ จากนั้นดาราหนุ่มก็เล่นซีรี่ส์เรื่อง ยัยตัวร้ายกับนายหน้าเชี่ย โดยรับบทเป็นตัวเอง (แล้วมึงจะเขียนบททำไม) ประกบกับป๊อปสตาร์สาวสวยรวยศัลยกรรม อันดับหนึ่งของเกาหลี อย่าง ยุง ชุม ทำรายได้ถล่มทลายในประเทศตัวเองอย่างแหลกลาญ ส่งผลให้ทั้งคู่ดังระเบิดมาถึงเมืองจีน ไต้หวัน ญี่ปุ่น รวมถึงประเทศไทยเรา หากแต่ไม่ดังไปถึงลาว เขมรและพม่า เพราะยังคลั่งพี่เคน ทีละขวด ของไทยอยู่ (หนังเรื่อง ฮดไฟ้ฝ้า ซิแล่นบรึ๊นๆ ทำรายได้หลายล้านกีบเลยแหละ ตัว-เธอว์) จากนั้นไม่นาน วอน คุก ก็ออกอัลบั้มเต็มชุดแรก “วอน(นอน)คุก” ไม่ต้องสงสัยเรื่องรายได้ที่ทะลุล้านก๊อปปี้ภายในสองสัปดาห์ ซึ่งนั่นส่งผลให้เขากลายเป็นป๊อปสตาร์ของเอเชียอย่างยิ่งใหญ่ อหังการ์ มหึมา มโหฬาร อลังการ จักรวาล...พอแล้วววว

มาในปีนี้ วอน คุก ยังไม่หยุดกระแสฟีเว่อร์ เขาออกอัลบั้มชุดที่สอง มีชื่อว่า “วอน(นอน)คุก 2” (แมร่งไม่คิดเลย) กับเพลงซึ้งกระตุกต่อมน้ำตาพรากชีวาวายให้นอนตายแทบเท้า กับเพลง ‘รัง แท แพ ไก ชิ’ แปลเป็นไทย ‘รักแท้แพ้ใกล้ชิด’ ติดชาร์ตอันดับหนึ่งทั้งในเกาหลีและไทย กว่าสิบสัปดาห์ ยอดขายไม่ต้องพูดถึง มันถูกโหลดเป็นเสียงริงโทนกว่าสิบล้านหมายเลข นั่นทำให้บริษัทโฆษณาทั่วทั้งเอเชียดึงเขาไปเป็นพรีเซนเตอร์ รวมถึงพี่ไทยของเรา โดยจับเอาวอน คุก มาถ่ายทำโฆษณาลูกกลิ้งทารักแร้ของสาวไทยวัยละอ่อน ภายใต้คอนเซ็ปท์ที่ว่า

”ทาโรลออนของกูแล้ว จะมีผัวเป็นเกาหลี”

โดยให้วอน คุก พูดประโยคที่จะทำให้สาวๆละลายไปกับความร้อนแรงของเขา หากแต่เกาหลีพูดไทยไม่ชัด สำเนียงออกทางพม่าหน่อยๆ เลยได้รูปคำประมาณว่า

“เอเว่อเซ้ง หอนนน...ยานนนน”

นอกจากนี้ วอน คุก ยังออกรายการ ตี เสียบ (รายการมอมเมาแม่บ้านขนานแท้) แฟนคลับมากันให้ท่วมสถานี แน่นอนชุดคำถามก็คงหนีไม่พ้น ”มีแฟนหรือยังครับ”....“ชอบเมืองไทยมั้ยครับ”.... “ชอบอาหารไทยมั้ยครับ”....“สาวๆไทยสวยมั้ยครับ” เป็นต้น แต่ที่น่าทึ่งก็คือ ใครมันสอนให้ วอน คุก พูดคำนี้มากกว่า…

“...ขอบคุงที่รักของผง ผงจะรักคุง ซาเหมอ แล้...ตาหลอกปาย คั่บ…”

เพราะผมว่ามันคงสอนให้ หลิน ปิง ไหว้ได้เช่นกัน

แต่แล้วความเป็นป๊อปสตาร์ก็ถูกกระชากโดยมัจจุราชร๊อคเกอร์ ชายหนุ่มขับรถสปอร์ตคันหรู ซิ่งกลับจากการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องแรกของเขาสู่คอนโดฯกลางกรุงโซลด้วยความเร็ว 120 กม./ชม. ประสานงากับรถขนขยะในเวลาเกือบตี 2 เข้าอย่างจัง สภาพศพเละเทะไปด้วยกองขยะเน่าเหม็นท่วมร่างกายของเขา รถมีสภาพไม่ต่างกัน ส่วนคนขับรถขยะไม่เป็นอะไรเลย และยังไม่ทันรุ่งเช้า ข่าวการตายของ วอน คุก ก็สะพัดไปทั่วเกาหลี ข่าวเช้าในไทยประโคมข่าวการตายอย่างเศร้าสลด ในอินเตอร์เนตมีกระทู้มากมายแสดงความเสียใจท่วมเครือข่ายใยแก้ว ซึ่งนั่นทำให้มีคอมเม้นท์ๆนึงที่ไม่ถูกหลักศีลธรรม จริยธรรมนักปล่อยออกมา หากแต่มันคงเหมือนกับหลายๆคนที่เป็นสาวก วอน คุก คิดในใจ คอมเม้นท์นั้นมีความว่า…

“ถ้าเปลี่ยนตัวได้ในขณะนั้น อยากให้คนขับรถขยะมาอยู่ในรถสปอร์ต แล้ววอน คุก ไปนั่งในรถขยะแทน ทำไมพระเจ้าต้องพรากคนดีๆอย่างเขาไปจากเราด้วย”

ยกที่ 3

“น๊อค เอ๊าท์”

“แฟชั่นบ้านมึงสิ หลงดาราหลงผู้ชายเนี่ยนะ แฟชั่น เทรนด์ บ้าบอกันไปใหญ่แล้ว”

“แล้วทีมึงล่ะ หนังโป๊เต็มเครื่องเลย ญี่ปุ่นเอ๊กซ์ๆทั้งนั้น จะเก็บไว้ทำเหมา เจ๋อ ตุง มึงหรือไง”

“แล้วกูเอามาคลั่งไคล้อย่างมึงมั้ย กูดูจบก็จบกัน แล้วนี่บ้าอะไรเนี่ย ร้องห่มร้องไห้ กูตายมึงจะร้องอย่างนี้มั้ยวะ” ผมถามกลับ

“แกมันไม่เข้าใจ ฟังแต่..ฟังแต่เพื่อชีวิต ไอ้คนไม่มีรสนิยม”

“นี่แหละรสนิยมกูโว้ย แล้วไอ้ที่มึงดูมึงฟังล่ะ มึงแปลออกมั้ย เพลงมันน่ะ ละครมันอีก ถ้าไม่มีซับ มึงฟังรู้เรื่องหรือไง โถ คนอื่นมันกรี๊ด มึงก็ไปกรี๊ดเหมือนพวกอีเห็ดสด เทรนด์ส้นตีนอะไร กูไม่เห็นเทรนด์นิโกรจะมาหาพวกมึงเลย ไหนล่ะ ดำๆถึกๆ ผมดัดหยิก มึงไม่กรี๊ดบ้างล่ะ แมร่งเอ๊ย รูปภาพอีก ติดแมร่งเต็มบ้านเลย ใส่กรอบด้วย กูไม่ฉีกไม่ทุบทิ้งก็บุญตายห่าแล้ว”

“มึงอยากมีรูปใส่กรอบ ได้มีแน่ ตอนมึงตายไงไอ้ผัว...”

เพี๊ยะ!!

เสียงดังสนั่นบ้าน ผมตบเข้าที่หน้าศรีภรรยาเต็มแรง มองมือของตัวเองที่กระทำ เหลือบมองใบหน้าของเธอมีรอยฝ่ามือของผมประทับอยู่ตรงแก้มครบทั้งห้านิ้ว เธอทิ้งตัวลงกับที่นอนเบาๆ น้ำตากลับมาคลอที่เบ้าตาของหล่อนอีกครั้ง ส่วนผมไหลออกมาช้ากว่าของเธอประมาณหกวินาที

ความเงียบเข้าปกคลุม มันเงียบเสียจนไม่ได้ยินแม้กระทั่งลมหายใจที่ก่อนหน้านั้นยังฟึดฟัดด้วยแรงฮึดฮัดโมโหโทสะกันอยู่ มีเพียงเสียงน้ำตาหยดลงพื้นราวกับปิดก๊อกน้ำไม่สนิท ผมไม่เคยทำร้ายภรรยาผมเลยตั้งแต่ก่อนหรือหลังแต่งงานกันมากว่าห้าปี ทุกสิ่งที่เธอรักและแสดงออกผมมักจะคล้อยตามเธอเสมอ เราไม่เคยก้าวก่ายซึ่งกันและกัน เราต่างรู้ในหน้าที่ของตนอย่างขันแข็ง หากแต่ครั้งนี้มันรุนแรงและเกินจะคาดเดาของคนทั้งสอง มันเป็นครั้งแรกของการครองคู่ที่เจอทางตัน บทสรุปคือลงท้ายด้วยการทะเลาะเบาะแว้ง ผมไม่ยอมจบด้วยความเงียบงันนี้ ผมจะทำลายมันด้วยคำขอโทษและปลอบประโลม

“...ขอบคุงที่รักของผง ผงจะรักคุง ซาเหมอ แล้...ตาหลอกปาย คั่บ…”

“ใครแมร่งเปิดโทรทัศน์วะ”